Joshua
Joshua is mijn zoon.
Deze pagina gaat niet over wat er is gebeurd, maar over wie hij was. Over de stukken die blijven hangen in herinneringen. Klein en soms pijnlijk gewoon. Achter het nieuws over designerdrugs en verslaving zit het verhaal van een jonge man die jarenlang worstelde met psychische klachten, waaronder depressie, ADHD en autisme.
Joshua was meer dan zijn verslaving. Hij was een gevoelige, betrokken jongen met humor, een groot hart en een sterke band met de mensen om hem heen. Hij hield van muziek, natuur en gezelligheid. Mensen herinneren zich hem als iemand die anderen aan het lachen kon maken en oog had voor anderen.
Joshua kon enorm goed knuffelen. Oprecht, warm, zonder afstand. Je voelde het meteen als hij je vasthield. Hij was iemand die er voor anderen wilde zijn, die luisterde, die aanvoelde wanneer iemand het moeilijk had en dan net dat duwtje gaf om weer even verder te kunnen.
Dit zijn kleine stukken van wie hij was. Een veelzijdig geheel van eigenschappen, momenten en herinneringen die samen laten zien hoe hij was.
In de natuur

Hij ging vaak naar de Ginkelse Heide, de Posbank of de Willem III Plantage. In de natuur vond hij iets wat hij op veel andere plekken kwijt was geraakt: rust. Geen drukte, geen verwachtingen, geen constante prikkels. Alleen ruimte, stilte en beweging.
Hij liep tussen wilde paarden, grazende koeien en herten die plotseling uit het bos verschenen. Soms kwam hij een kudde schapen tegen met een herder erbij. Uren kon hij daar rondlopen, vaak zonder bestemming. Gewoon buiten zijn, lichamelijk moe worden, frisse lucht inademen. Die fysieke inspanning hielp hem zijn hoofd stiller te krijgen.
Rust in de auto

Tijdens het rijden stond de muziek altijd aan. Dat was vanzelfsprekend, alsof stilte niet bestond in de auto. Autorijden gaf hem rust. Even geen drukte, geen mensen om hem heen, alleen de weg en het ritme van de muziek.
Hij maakte ook een lange reis door Europa, alleen in de auto. Uren onderweg, land na land voorbij zien schuiven. Dat was zijn manier om even los te komen van alles en tegelijk toch in beweging te blijven.
Muziek

Disturbed was zijn favoriete band. Een metalband met harde muziek, maar ook met teksten die vaak gaan over vechten met jezelf, niet opgeven en je minder alleen voelen. Voor veel luisteraars draait het om dat gevoel van herkenning: dat je niet de enige bent die worstelt, en dat je ondanks alles door kunt gaan.
Die muziek sloot bij hem aan op momenten dat hij dat nodig had. Stevig, eerlijk, zonder opsmuk.
Tegelijk kon hij ook totaal omschakelen. Op evenementen of feestjes zong hij net zo hard mee met Nederlandstalige muziek, zoals Peter Koelewijn met Met de vlam in de pijp. Dan verdween alles even naar de achtergrond en was hij gewoon daar, in het moment, meezingen, lachen, zonder nadenken.
Hij ging ook graag naar festivals en naar Defcon. Daar zat hij in weer een andere wereld, met andere muziek en een andere sfeer, maar met dezelfde manier van erin opgaan. Hij haalde uit elk moment wat erin zat, op zijn eigen manier.
En vaak, als hij in het weekend thuis was, zaten we samen tot diep in de nacht muziek te luisteren. We wisselden nummers uit, lieten elkaar dingen horen die ons raakten of gewoon goed voelden op dat moment.
Daarna volgden gesprekken die vanzelf op gang kwamen. Over van alles en niets, soms licht, soms dieper. Het waren momenten van echt samenzijn, warm en eenvoudig, waarin de tijd even niet belangrijk was.
Eten

Hij was geen makkelijke eter. Eenvoudig eten won het vaak van alles wat gezonder was. Pizza, friet, frikandellen en regelmatig ook een kapsalon of iets wat snel besteld kon worden.
Soms koos hij voor iets simpels zoals witvis, maar echt een patroon zat er niet in.
Toen het beter ging, probeerde ik thuis wat meer structuur in het eten te brengen. Rijst met kip, knoflook en ketjap werd iets dat ik vaak voor hem maakte. Elke dag opnieuw, omdat dat op dat moment het beste werkte voor hem.
Liefde voor dieren

Hij was gek op dieren. Daar zat iets zachts in dat bij hem paste, zonder woorden, zonder uitleg.
Zijn grote vriendin was Nora, een Boulab. Ze waren vaak samen. Hij stoeide met haar, lag op de grond met haar, gaf haar eindeloos knuffels. Toen Nora overleed, raakte hem dat diep. Het was echt verlies, niet iets wat je even naast je neerlegt.
Na verloop van tijd kwam er weer een hond in zijn leven: ditmaal een Berner Sennen. Ook daar was hij meteen aan gehecht. Een nieuwe band, op zijn eigen manier opgebouwd, met dezelfde zachtheid en dezelfde vanzelfsprekende liefde voor dieren.
