Uit het boek
De reis in 4 delen
Het verhaal is verdeeld in vier delen over vier jaren.
2021
De Eerste Barsten
“Je voelt het eerder dan je het ziet. Dat iets begint te scheuren.”
2022
Leegte in de Diepte
“Je voelt niet altijd boosheid of verdriet, het is ook het gevoel van absoluut niks voelen.”
2023
Treden van Terugkeer
“Herstel kent geen rechte weg, klimmen gaat met vallen en opstaan”
2024
Donderslag bij heldere hemel
“Soms dooft het licht nog
voordat het echt gedragen is”
“In de coronatijd zag ik hoe Joshua’s glimlach langzaam veranderde in een stille strijd die ons leven voorgoed tekende.”
Rosalie Hofman
Fragment uit: De nacht en wat zij achter liet
Rosalie schrok wakker van het geluid op de trap. In de duisternis klonken de stappen als doffe slagen. Slepend, onvast. Ze wist meteen: Joshua. Hij was naar het verjaardagsfeestje van zijn vriend Erwin geweest. Ze had zich kort gerustgesteld gevoeld toen hij de deur uitging. Eindelijk weg van die kamer. Weg van het bed, het blauwe tv-licht. Onder de mensen. Ze had gehoopt dat het hem goed zou doen. Al was het maar voor even. Haar adem stokte. Ze hoorde zijn sleutel vallen. Kort gemopper. Stilte.
Ze stond op. Hart bonkend in haar keel. Op blote voeten liep ze naar de overloop. Daar zag ze hem. Half hangend tegen de muur, hoofd gebogen, lichaam wankel als een boom die op omvallen staat. Zijn ogen glazig. Adem zwaar. De geur van alcohol vulde de lucht.
Met een scheve, misplaatste grijns keek hij haar aan. “Hé mam.” Met een zachte toon vroeg ze, “Hoe was het?” “Gezellig.” Ze knikte. Alles in haar schreeuwde, maar haar mond bleef stil.
Ze liep met hem mee naar boven, hand licht op zijn rug, net of ze hem zo bij elkaar kon houden. Ze bleef staan. Keek naar hem. Naar de jongen die haar zoon was, maar steeds vaker een vreemde leek. Ze deed het licht uit, sloot de deur, en ging zelf weer naar bed met een maag die draaide en een hart vol angst.
Boven viel hij op bed. Plat op zijn buik. Eén schoen nog aan, de ander ergens op de overloop. Zijn hoofd tolde. Alles voelde gewichtloos, op het randje van verdwijnen. Zijn ogen vielen dicht, maar zijn gedachten bleven razen. Hoeveel hij ook dronk, het werd nooit stil vanbinnen.
Fragment uit: De slag om het hart
Het was zaterdagmorgen. De zon viel zwak door de zolderramen terwijl Rosalie in stilte de was vouwde. Het huis was kalm, bijna onnatuurlijk stil. Joshua lag nog te slapen, na een avond bij vrienden. Hij had gedronken, misschien ook drugs gebruikt — zoals vaker, als de avond te druk werd.
Normaal hoorde je hem in de ochtend nog rommelen op zijn kamer, muziek zachtjes op de achtergrond. Maar nu… niets. Alleen dat vreemde geluid. Een soort geratel, alsof het laatste slurpje van een milkshake werd opgezogen.
Rosalie hield haar handen stil boven een stapel handdoeken. Ze luisterde gespannen. Het geluid was alweer weg. Misschien iets op zijn computer? Ze schudde haar hoofd, zuchtte zacht. Nog een keer klonk het.
Voorzichtig zette ze de mand neer en liep naar beneden, door de tuin, naar de schuur. De frisse lucht verlichtte haar onrust nauwelijks. Haar blik ging naar het huis. Wat was dat geluid?
Wil je verder lezen?
Bestel vandaag nog rechtstreeks bij de auteur – voor slechts €2,99 wordt het thuisbezorgd.
Volg hier het boek Stille Strijd
Ontdek quotes, persoonlijke verhalen en beelden die het boek tot leven brengen.